De laatste tijd lees ik online zóveel negatieve commentaren en reacties. Het lijkt alsof iedereen zijn ongezouten mening de wereld in wil sturen, zonder ook maar een seconde stil te staan bij de gevoelens van de mensen over wie ze schrijven.
Zo las ik onlangs de reacties op de eerste seizoensaflevering van De Columbus met Tom Waes. “Saai.” “Dienen Tom denkt ook dat de evenaar door zijn gat loopt.” “Slechtste aflevering ooit.”
Ik heb die aflevering ook gezien. En weet je? Ik vond het goed. Punt. Ik heb zelfs een paar keer zó hard moeten lachen dat de tranen in mijn ogen sprongen.
En nee, ik voel dan geen drang om dat op sociale media te gooien. En als ik iets niet goed vind? Dan zet ik dat zeker niet online. Vind ik iemand niet leuk? Ook dan niet. En heeft iemand iets gedaan dat mij niet aanstaat? Dan ga ik dat niet in een post gieten met bijtende ondertoon. Zeker niet als het over publieke personen gaat.
“Oh Nele, maar er bestaat zoiets als vrije meningsuiting.”
So what? Moet dat dan per se ten koste gaan van een ander?
Achter elk naam waarop er wordt afgegeven, zit een mens. Met een familie. Met kinderen misschien. En ja, die lezen ook mee.
“Doe een ander niet aan wat je zelf niet aangedaan wilt worden”: dat is mijn motto. Met die waarden heb ik ook mijn eigen kinderen grootgebracht. Met respect. Want vinden wij iedereen leuk? Neen. Maar dan verkondigen wij dat niet “en plein public”.
Als iemand ons persoonlijk iets aandoet? Dan spreken we die persoon daar onder vier ogen op aan. Maar al die publieke figuren? Wat geeft ons het recht om hen zomaar te lijf te gaan met onze toetsenborden?
In 2019 schreef ik er al een blog over: Wat ergernis over jou zegt. Want wijs jij naar iemand? Dan wijzen er drie vingers naar jezelf. Of zoals mijn mama me vroeger zei: “Al wat je zegt, ben je zelf.” (Ik gebruikte dat vroeger als kind om me te verdedigen tegen pesters maar het klopt wel.)
Het zegt namelijk vaak meer over de persoon die zich ergert, dan over degene naar wie die ergernis gericht is.
Deze week las ik ook zo’n tenenkrullende reactie van een vrouw die haar gal spuwde over zelfstandigen. “Allemaal profiteurs.” “Kunnen alles in hun kosten inbrengen.” “Verdienen veel te veel geld.”
Euhm … hallo? Ik ben zelfstandige. Mijn man ook. Wij werken 7 dagen op 7. Vakantie? Laptop gaat gewoon mee. Er zijn misschien vijf dagen per jaar waarop we écht niks doen. Als wij niet werken, komt er géén inkomen binnen. En oh ja, sociale lasten betalen we ook zelf, net zoals “al die kosten” want die kosten zijn betaald met het geld waarvoor wij zo hard moeten werken: dat komt niet vanzelf.
Ik had 1000 dingen kunnen terugzeggen tegen die vrouw. Maar ik zweeg, ik zuchtte en ik startte een meditatie van vijf minuten om mijn hoofd leeg te maken.
Want dat is het dus, hé. Al die negativiteit. Al die commentaar. Ik heb het gevoel dat het erger en erger wordt.
Misschien wordt het tijd dat we eens meer aan zelfreflectie gaan doen. Want ja, ook ik erger me wel eens aan mensen. Natuurlijk. Hello?! I’m human. Maar als ik dat voel opborrelen, dan weet ik: tijd voor een spiegeloefening.
Is dat leuk?
Neen.
Is het confronterend?
Hell yes.
Maar dan weet ik tenminste: daar zit iets in mij waar ik iets mee mag doen. En dat is véél constructiever dan mijn gal online te spuwen.
Want eerlijk? Ik steek mijn energie veel liever in positieve dingen.
Ik schreef al eerder over de “Let Them”-theorie
Mel Robbins noemt het “The Let Them Theory”. En die is simpel én geniaal tegelijk. Die woorden “Let them” en “Let me” staat letterlijk op mijn rechter binnenpols getatoeëerd. (zie deze en deze blog)
Laat mensen drama maken. Laat hen in de slachtofferrol kruipen. Laat hen zagen, zuchten, klagen en projecteren. Laat hen hun eigen pad lopen, hoe krom dat pad er volgens jou ook uitziet.
Laat hen.
En dan komt het tweede deel: let me.
Laat mij me focussen op wat ik wil voelen. Laat mij mijn energie houden voor de dingen die ik wel kan beïnvloeden. Laat mij mijzelf zijn, zonder te willen fixen of overtuigen. Laat mij mijn rust bewaken, mijn waarden volgen, mijn grenzen stellen.
Want hoe vaker jij “Laat hen maar” denkt, hoe rustiger het wordt vanbinnen. Trust me, been there done that
Misschien herken je dit: je komt op een familiefeest en binnen de tien minuten zit tante Sonja alweer in de slachtofferrol, geeft je broer de zoveelste “steek” of krijg je van je moeder de klassieke “we zien je hier niet meer zoveel”-opmerking.
Yep, probeer je dan maar in te houden. Voel je het al borrelen?
Maar Mel Robbins zegt: “De meeste volwassenen zijn gewoon 8-jarigen in grote lichamen.” Vol van emoties maar met weinig tools om ermee om te gaan.
En weet je wat? Dat klopt. Denk maar eens na: wat doen kleine kinderen als ze gefrustreerd zijn?
Ze huilen, slaan deuren dicht, worden stil, ontploffen, lopen weg.
Wat doen volwassenen? Juist: net hetzelfde. Alleen met wat meer en soms ingewikkeldere vocabulaire en een glas wijn in de hand.
Ze kunnen vaak niet beter omdat ze die emotionele maturiteit nooit geleerd hebben.
Dus ja: laat hen. Laat die volwassen mensen maar zagen en zuchten en hun gedacht zeggen. Jij hoeft het niet op te lossen. Jij hoeft het niet te fixen. Jij hoeft het zelfs niet te begrijpen. Laat hen. En richt je weer op jezelf.
En dan is er die spiegel, hé.
Het ene sluit het andere niet uit.
Laat mensen oordelen, projecteren, zagen of roddelen.
En kijk dan naar jezelf. Waarom raakt dit me?
Soms is de ergernis een kompas.
Misschien voel je je gefrustreerd omdat die ander wel iets durft wat jij jezelf nog niet toestaat.
Misschien ben je jaloers, omdat je jezelf al jaren wegcijfert.
Misschien voel je je niet gezien en raakt de ander onbewust een oud stukje in jou aan.
Als je de moed hebt om daarnaar te kijken, dan transformeer je die ergernis in groei. In inzicht. In zelfliefde.
Dus, lieve jij, het volgende moment waarop je voelt dat je wil reageren, je iets wil zeggen, typen, posten, spuwen…
Denk dan bij jezelf:
· Wat raakt dit in mij?
· Is dit mijn energie waard?
· Kan ik dit gewoon laten?
Laat hen.
En laat jezelf ademen.
En nu ben ik benieuwd naar jou.
Erger jij je vaak aan anderen? Of aan situaties?
Hoe ga jij daar mee om?
Laat het me weten in de reacties hieronder. Ik lees mee: met mildheid, zonder oordeel, en altijd met een glimlach. 😊
Want samen leren we zoveel meer dan alleen.