Er is iets wat we massaal genormaliseerd hebben: uitspraken die zo normaal klinken dat niemand er nog van opkijkt.
“Je bent te gevoelig.”
“Zeur niet zo.”
“Zo ben ik nu eenmaal.”
“Je denkt veel te veel na.”
We zeggen deze zinnen vaak, veel te vaak. Precies alsof het confetti is (tja, het is nu eenmaal februari dus carnavalssfeer 😉). Maar eigenlijk? Eigenlijk zijn het kleine gifpijltjes. Gevaarlijke gifpijltjes die stiekem alles kapot maken.
Eigenlijk willen we door deze uitspraken het volgende zeggen:
“Ik wil dit niet voelen.”
“Ik wil dit niet horen.”
“En ik wil er al zeker geen verantwoordelijkheid voor nemen.”
Ik geef het toe: ik heb die zinnen vroeger ook vaak uitgesproken, meer dan eens zelfs. Niet omdat ik een slecht mens ben maar omdat ik niets anders had geleerd. Als je bent opgegroeid met die uitspraken, vind je zoiets normaal. En achteraf gezien? Mijn zenuwstelsel dacht gewoon: “Red jezelf.”
In mijn relaties heb ik alle rollen gespeeld:
· de redder;
· de sterke onafhankelijke vrouw;
· de pleaser;
· de moeder;
· de “ik heb niemand nodig”-versie;
· de aanvaller;
· het slachtoffer.
Alles … behalve gewoon mezelf.
Het kleine meisje dat eigenlijk gewoon wilde horen:
“Ik zie je. Je hoeft het niet alleen te doen.”
En weet je wat ik deed als het spannend werd?
Ik maakte grapjes.
Ik minimaliseerde.
Ik werd plots heel rationeel.
Of ik trok me terug.
Niet omdat ik niet gaf om de ander maar omdat de emoties van vroeger te dichtbij kwamen.
En dat is wat emotioneel onvolwassen gedrag eigenlijk is: geen drama, geen label, gewoon een beschermingsmechanisme dat ooit nodig was. Maar … het saboteert je huidige relatie.
We communiceren niet slecht, we vallen terug op oude patronen
Wanneer iets jou triggert, val je terug op oud gedrag.
Fight.
Flight.
Freeze.
Van 0 naar 100 in twee seconden.
Dus als jij merkt dat je:
jezelf begint uit te leggen in plaats van te voelen;
kleiner wordt om ruzie te vermijden;
groter wordt om niet geraakt te worden;
je afsluit zodra het spannend wordt
… dan is dat geen karakterfout.
Dat is je zenuwstelsel dat iets ouds herhaalt. Maar ik heb goed nieuws! 😊 Dat kunnen we allemaal veranderen. Ook jij!
Wat we normaal vinden (maar eigenlijk niet oké is)
“Je bent veel te gevoelig.”
= Ik weet niet wat ik met jouw emotie moet doen.
“Ben je nu weer aan het zeuren?!”
= Ik wil dit gesprek niet voeren.
“Je denkt te veel na.”
= Ik wil niet in jouw wereld stappen.
“Zo ben ik nu eenmaal.”
= Ik wil niet groeien.
En het pijnlijke hieraan? We zeggen dit meestal tegen de mensen die we het liefste zien.
Betekent emotionele volwassenheid nu dat je “zen” moet zijn? Neen!
Het betekent blijven. Blijven wanneer je hart bonkt, blijven wanneer je wil uithalen, blijven wanneer je wil wegwandelen.
En dan zeggen: “Wacht. Dit raakt mij.”
Dat is kracht.
Niet winnen, geen gelijk krijgen maar verantwoordelijkheid nemen voor je eigen deel.
En ja … dit heeft vaak met vroeger te maken.
Misschien hoorde jij als kind:
“Overdrijf niet zo.”
“Stel je niet aan.”
“Hou op met wenen.”
“Wees nu eens flink.”
Je lichaam onthoudt dat.
Dus wanneer je partner vandaag huilt, kan jouw lijf reageren alsof het in gevaar is. Niet omdat die persoon gevaarlijk is maar omdat die emoties ooit onveilig voelden. We mochten toen immers niet voelen.
En voor je het weet, zeg je:
“Je bent te gevoelig.”
Niet uit kwaadheid, maar uit bescherming. Maar bescherming waartegen? Denk daar maar even over na.
Wat kan je dan wél doen?
Perfect reageren? Neen, perfectie bestaat immers niet. Je kan wel één zin veranderen.
In plaats van:
❌ “Je bent te gevoelig.” 👉 “Ik zie dat dit je raakt.”
❌ “Ben je nu weer aan het zeuren?!” 👉 “Dit komt vaker terug. Wat zit eronder?”
❌ “Zo ben ik nu eenmaal.” 👉 “Misschien kan ik hier naar kijken.”
Geen grote revolutie. Geen perfectie. Eén zin tegelijk.
En nu even eerlijk.
Wat doe jij wanneer het spannend wordt?
Word je groter? Stil? Hard? Onzichtbaar?
Jij bent niet “zo”. Je hebt geleerd zo te reageren. En wat geleerd is, kan je afleren.
Zacht. Stap voor stap.
Relaties gaan niet kapot door het conflict zelf. Ze gaan kapot wanneer we blijven verdedigen in plaats van verbinden.
Veilige liefde begint niet bij de juiste partner. Ze begint bij jouw bereidheid om te blijven wanneer het schuurt.
En geloof me … dat is pas echt sterk.
Dus laat me even hieronder weten wat jij doet wanneer het spannend wordt en wees zo een inspiratie voor anderen.