Ik ben met iets bezig. Eigenlijk al lange tijd.

Zo’n idee dat ooit klein begon, ergens op de achtergrond bleef hangen en dat ik stilletjes aan groter liet worden. Maar … op een bepaald moment werd het niet gewoon “groter”, het werd ook zwaarder. Complexer. En eerlijk? Mijn ADHD-brein kon het overzicht niet meer vatten.

Dus deed ik iets wat ik vroeger veel te weinig deed: ik zocht hulp.

Ik ging in zee met een businesscoach die gespecialiseerd is in ondernemen met ADHD. Dat voelde echt als thuiskomen. Eindelijk iemand die niet probeerde om mijn hoofd rustiger te maken, maar die me hielp om structuur te brengen in de chaos die er nu eenmaal is.

Tot het leven besliste om daar even tussen te komen. Zij viel uit om gezondheidsredenen en plots stond ik daar weer alleen. Met heel veel materiaal dat al klaar was, met nog meer ideeën die bleven komen, maar zonder die houvast die me net richting gaf.

Zo’n moment waarop je even denkt: “Oké … en nu?”

Ondertussen heb ik een nieuwe coach, iemand die me helpt om de laatste puntjes op de i te zetten. Maar laat ons eerlijk zijn: dit project bouwt zichzelf niet. Het groeit in de kleine stukjes tijd die ik vind tussen mijn werk, mijn gezin en alles wat het leven verder nog op mijn bord brengt.

Tegelijk heb ik met mezelf één duidelijke afspraak gemaakt: dit mag niet ten koste gaan van mezelf of van mijn gezin. Makkelijker gezegd dan gedaan, trouwens. 😯

Wat mij de afgelopen maanden geholpen heeft om niet af te haken, maar net te blijven bewegen richting mijn doel, komt eigenlijk neer op drie acties. Niet spectaculair. Niet sexy. Maar wel het verschil tussen blijven hangen en vooruitgaan.

Blijven opdagen en je voorbereiden.
Vertrouwen komt niet vooraf. Dat is misschien wel de grootste leugen die we onszelf vertellen. We denken dat we eerst zeker moeten zijn, dat we moeten voelen dat we het kunnen … en dan pas zullen we het doen.
Maar zo werkt het niet.
Vertrouwen komt pas nadat je iets hebt gedaan. Nadat je iets hebt geprobeerd dat je nog nooit eerder hebt gedaan.
Ik ben opgegroeid met uitspraken zoals “jij kan dat niet” of “wie zegt dat jij dat kan?” Dat zet zich uiteraard vast in je brein. Gevolg? Ik heb jarenlang, oké, decennia lang (man, man, man, dat klinkt alsof ik 80 jaar ben 😅), getwijfeld over wat ik kon. Tot het leven mij op een punt bracht waarop ik geen keuze meer had. Na de breuk met de vader van mijn dochters stond ik er vaak alleen voor en plots deed ik alles zelf. Niet omdat ik zo zeker was, maar omdat het gewoon moest. “Ik kan het niet” stond plots niet meer in mijn woordenboek.
En ergens onderweg botste ik op een quote van Pippi Langkous: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Dat werd vanaf dat moment mijn motto!
Want hoe kon ik weten dat ik iets niet kon als ik het nog nooit geprobeerd had?
Dus ik begon. Gewoon doen. Kijken wat werkt. Leren van wat niet werkt. En opnieuw proberen.
Sindsdien heb ik twee boeken geschreven, schrijf ik tweewekelijks een blog, ben ik een online programma aan het samenstellen, heb ik een app gebouwd die binnenkort live gaat, ben ik getrouwd, runnen we een gezin met vier pubers en een Boxer én hebben we allebei elk onze eigen zelfstandige zaak.
En gisteren? Gisteren heb ik een deurklink gerepareerd. 😁Manlief was aan het padellen en ik stond daar plots met die klink in mijn hand. Niet gepland. Licht gevloek (lees: hard gevloek). Maar bon … schroevendraaierset erbij gehaald, even gekeken wat er scheelde en dan die goeie oude truc: tandenstokers in de gaten en opnieuw vastschroeven. Gefikst.
Het resultaat? Een belachelijk grote glimlach op mijn gezicht voor de rest van de dag. Serieus. Wie heeft er nog een klusjesman nodig? 😉
Dat is wat “gewoon doen” met je doet. Je voelt je zelfvertrouwen groeien. Niet omdat iemand zegt dat je het kan, maar omdat je het zélf hebt gedaan.
Dus: doe het. En wat de dingen betreft die je graag zou willen doen? Bereid je voor. Leg die basis en vertrouw erop dat de rest volgt terwijl je bezig bent.
Hulp vragen (en feedback durven krijgen).
Ik was zó overtuigd dat ik alles zelf moest kunnen. We hebben tenslotte tools zoals ChatGPT, niet? Er waren dus avonden waarop ik zat te worstelen met technische issues, discussiërend met een AI-bot alsof die plots de perfecte oplossing zou geven. Tot … ik uiteindelijk iemand inschakelde die er écht in thuis is en het probleem op minder dan een uur opgelost was. Dat was zo’n moment waarop je tegelijk wil lachen en jezelf een klein beetje wil uitschelden.
Daarom werk ik nu ook met een businesscoach. In plaats van zelf te blijven zoeken, te blijven proberen en, als we eerlijk zijn, vaak gewoon dezelfde fouten opnieuw te maken, leer ik nu van iemand die weet waar ze mee bezig is. Iemand die me sneller terug op de rails zet wanneer ik weer even afdwaal.
Ik was dus ook die persoon die dacht: “Ik doe het beter zelf.” (Weer zo’n fantastische overtuiging uit mijn jonge jaren meegekregen🙃). Ondertussen weet ik beter. Als ik merk dat ik aan het sukkelen ben, dat ik blijf draaien in hetzelfde rondje, dan trek ik aan de bel. Ik vraag feedback, ik stel vragen en soms krijg ik ook gewoon kritiek. Of ik schrijf alles op om het tijdens mijn volgende coachingmoment te bespreken.
Telkens weer denk ik: “Waarom heb ik hier zelf zo lang mee zitten sukkelen?”
Want de snelheid waarmee zo’n probleem dan opgelost wordt … in diezelfde tijd was ik er op mijn eentje nog altijd niet uit geraakt.
Dus nee, je hoeft het niet allemaal alleen te doen. Echt niet.
De kleine dingen op orde houden.
Hoe graag we het ook anders zouden willen, je leven stopt niet omdat jij met een groot project bezig bent. Mijn werk ging door, mijn gezin had me nodig, het huishouden draaide verder en tussendoor probeerde ik iets op te bouwen dat echt betekenisvol is voor mij. Voor mijn hoofd, en zeker voor mijn ADHD-brein, werd dat soms gewoon … te veel.
Dus moest ik leren om mezelf daarin te ondersteunen. Niet door alles perfect te doen, maar door systemen te creëren die mij helpen om het overzicht te bewaren. AI heeft daar zeker een rol in gespeeld. Niet als snelle oplossing, wel als een soort externe structuur, een plek waar alles samenkomt zodat het niet meer overal verspreid zit zoals vroeger.
“Kleine dingen op orde houden” betekent voor mij niet alleen de taken en to-do’s plannen. Het gaat ook over mezelf. Ondanks alle drukte en chaos maak ik nog altijd tijd voor mijn wekelijkse Pilateslessen op de reformer, mijn dagelijkse ademhalingsoefeningen en mijn meditaties. Niet omdat ik daar altijd zin in heb, maar omdat ik weet wat het mij oplevert: rust in mijn hoofd.
En geloof me, die rust heb ik nodig.
Ik zet dus wekkers in mijn smartphone. Voor allerlei zaken: om mezelf eraan te herinneren dat het tijd is om even te stoppen, om te ademen, om te bewegen … of gewoon om praktische zaken niet te vergeten.
Want zonder die reminders gebeurde het soms dat ik zo opging in mijn werk dat ik plots dacht: “Oei … we moeten nog eten.” Of: “Ah ja, de vuilbakken moesten buiten.” 🙃
Door die kleine vormen van organisatie, hoe simpel ze ook lijken, lukt het mij om dat overzicht te bewaren. En vooral: om niet kopje onder te gaan in alles wat tegelijk gebeurt.

En nu?

Ik zit nog volop in dat proces. In die laatste fase waarin alles samenkomt, maar ook alles tegelijk lijkt te gebeuren. Het is spannend, soms overweldigend, maar het voelt juist!

Alsof alles waar ik de afgelopen tijd in geïnvesteerd heb, stilaan op zijn plek valt.

Binnenkort komt er iets online. Iets waar ik enorm naar uitkijk om te delen, omdat het zo dicht ligt bij wie ik ben en wat ik belangrijk vind.

Iets waarmee ik hopelijk anderen kan versterken, kan laten voelen dat ze niet alleen zijn in hun chaos, hun twijfels, hun ideeën die soms te groot lijken voor hun hoofd.

Want als er één ding is dat ik zeker weet, dan is het dit:

je hoeft het niet allemaal perfect te weten of te kunnen om te beginnen.
Je moet gewoon beginnen.

En dan … blijven gaan.

Hoe reageer jij op iets wat je nog nooit hebt gedaan? Laat je het links liggen of pak je het met beide handen aan? Ik ben benieuwd naar jouw reactie!