Ze is vertrokken, mijn oudste. Mijn dochter die ooit als peuter met volle overtuiging zei: "Mama, ik ga nooit bij je weg. Ik blijf altijd bij jou wonen."
Spoiler: ze is wel weggegaan.
Morgen begint haar Erasmus-avontuur in Barcelona. Een halve wereldreis, zoals een moederhart het ervaart. Een semester lang studeren in het buitenland. Haar droom, al van toen ze nog kind was. En ja, ik ben ongelofelijk trots. En ja, ik heb een knoop in mijn maag. En nee, daar voel ik me niet schuldig over.
Want loslaten is niet iets wat je op een maandagochtend in februari even doet. Het is een proces. Een laag, nog een laag en dan plots weer een nieuwe laag die je helemaal niet zag aankomen.
Ik ken het want ik ben al elf jaar aan het oefenen. Sinds de week-om-weekregeling na de scheiding. Elke vrijdagavond om de twee weken, opnieuw dat lege bed, die stille keuken. Maar het lukte. Ik liet los. Een beetje toch. Genoeg om hen te laten groeien. Te laten bloeien.
En nu laat ik opnieuw los. Niet naar hun papa maar naar een nieuwe stad, een andere taal, onbekende vrienden, een bruisend studentenleven. Naar een leven waarin ik er niet meer elke dag ben. Geen "Wat wil je op je boterham?" meer of "Denk je eraan je jas mee te nemen?". (Of in het geval van mijn dochters: "Waar ligt in godsnaam je jas?!" 😉)
Ik ben meegegaan naar Barcelona afgelopen weekend om haar kamer te zien, om te voelen waar ze zal thuiskomen de komende maanden. Maar ook, laat ons eerlijk zijn, zodat ze extra bagage kon meenemen zonder haar rug te breken. Een mama als emotionele én logistieke support. 😊💪🏼
Het werd een mama-dochterweekend. Met zon, tapas en een overdosis quality time. Terwijl zij zich installeerde, genoot ik stilletjes. Maar nu is het zover. Straks stap ik in een taxi richting luchthaven. Mijn koffer is lichter, mijn hart ook. En tegelijk net dat tikkeltje zwaarder.
Want oh, wat zal ik haar missen: haar knuffels, haar enthousiasme, haar eindeloze verhalen die alle richtlijnen voor "kort en bondig" negeren. (Yep, ze lijkt op haar mama! 😉)
En toch … Ik weet dat ze dit kan. Ze is er klaar voor. Ze voelt het zelf ook. Dat is de allergrootste overwinning. Loslaten is niet: mijn kindje vertrekt. Loslaten is: mijn kind voelt zich veilig genoeg om te gaan.
Als ouder weet je nooit waar je voor staat. Onze kinderen worden niet geleverd met een handleiding. Er is geen PDF met de titel Zo voed je een kind op zonder trauma’s. (En als die ooit bestaat, is het wellicht geschreven door iemand zonder kinderen.)
Ouderschap is vooral: go with the flow. En hopen dat die flow niet recht op een rots afstevent.
Ik luisterde onlangs naar een prachtig gesprek tussen twee vrouwen over moederschap. Eén stond aan de vooravond van haar eerste bevalling en stikte van de zenuwen. De ander had al volwassen kinderen en blikte terug. En weet je wat ze zei? Dat je als ouder eigenlijk maar één ding écht moet leren: vertrouwen.
Vertrouwen in je kind. Vertrouwen in jezelf. Vertrouwen dat jullie het samen wel uitzoeken. Zelfs als je fouten maakt. Zeker als je fouten maakt.
Perfect ouderschap bestaat immers niet. Je doet wat je kan met de tools die je op dat moment hebt. Op sommige dagen is dat een volledige gereedschapskist. Op andere dagen is het een lepel en een elastiekje.
Ik heb het zelf ook niet altijd even goed gedaan. Maar dat is oké. Ik heb immers ook geleerd om sorry te zeggen. Om te tonen dat je als ouder ook groeit, leert en af en toe struikelt. Misschien is dat net wat onze kinderen het meest nodig hebben: ouders die mens durven zijn.
De kunst is om je kind niet te zien als een verlengstuk van jezelf, niet als een project dat moet voldoen aan jouw verwachtingen. Maar als een mens met een eigen kompas, een eigen route en ja, soms een compleet ander pad dan wat jij voor ogen had. Maar dat is de bedoeling.
Onze job als ouder? Gids zijn. Niet de kapitein. Niet de GPS. Gewoon iemand die meeloopt, luistert, af en toe een tip geeft en vooral liefdevol aanwezig is. Zodat ze weten: wat ik ook kies, waar ik ook ga, ik ben niet alleen.
Dus als ik straks op het vliegtuig zit, met mijn lege koffer en mijn volle hart, dan fluister ik stilletjes:“Geniet van dit grote avontuur, liefje. Ik blijf altijd bij jou. Niet in huis maar wel in je hart.”
(En in je inbox, want ja, ik ga dagelijks berichten sturen met veel te veel emoji’s. Sorry not sorry. 😉 )
Drie inzichten die me hielpen om los te laten zonder mezelf te verliezen
Loslaten is niet hetzelfde als afstand nemen. Het is geen breuk. Het is ruimte maken. Ruimte voor hun groei én voor jouw vertrouwen.
Je hoeft het niet perfect te doen. Echt waar. Ouderschap gaat niet over foutloos zijn maar over aanwezig blijven, ook als je struikelt. In mijn tweede boek lees je hierover veel meer.
Vraag je kind: wil je mijn advies of wil je dat ik gewoon luister? Dit eenvoudige zinnetje heeft meer deuren geopend dan welk opvoedboek ook.
Voor wie het nu voelt kriebelen: nee, je bent geen ‘slechte ouder’ als het loslaten je zwaar valt. Dat betekent net dat je goed gehecht bent. Dat je van je kind houdt. En liefde … die laat zich nu eenmaal niet losrukken. Die laat zich losweken.
P.S.: Aan elke ouder die dit leest: je doet het goed. Echt waar. En als het vandaag niet lukt, dan lukt het morgen misschien wel een beetje beter. Geef jezelf de mildheid die je je kinderen toewenst.
👉 Wil je graag wat meer handvaten om los te laten zonder jezelf te verliezen?
Bekijk dan zeker ook mijn andere blogs over loslaten, zoals: