Soms zit er iemand tegenover mij die zegt: “Ik wil er wel zijn voor anderen, echt waar … maar ik voel het niet.”
Elke keer opnieuw voel ik dat dat geen onverschilligheid is, geen kilte en zeker geen gebrek aan goede intenties. Eerder een soort verwarring die diep vanbinnen zit, gecombineerd met onzekerheid en vaak ook een klein beetje schaamte omdat die persoon ergens het gevoel heeft dat er iets ontbreekt wat voor anderen vanzelfsprekend lijkt.