"Wat zou jij doen?"

Het is een vraag die ik als coach heel vaak krijg. En eerlijk? Ik zou zo graag een glazen bol hebben. Eentje die ik even bovenhaal, waarin ik kan kijken en dan vol overtuiging kan zeggen: "Ja hoor, doen! Dit wordt de beste beslissing van je leven." Of net: "Niet doen, blijf maar mooi waar je bent."

Helaas. Zo werkt het leven niet.

Deze week zat er opnieuw een cliënte tegenover mij in twijfel over een beslissing waarvan je nachten wakker kan liggen. Ze werkt al jaren bij dezelfde werkgever. Ze heeft er een mooie anciënniteit opgebouwd, een aantrekkelijk loonpakket en de zekerheid die daar bij hoort. Maar ... ze is er niet meer gelukkig. Ze voelt dat ze stilstaat. Ze mist collega's waarmee ze inhoudelijk kan sparren, mensen die dezelfde passie hebben voor haar vak en van wie ze nog iets kan leren. Ze verlangt naar een omgeving waar kennis gedeeld wordt, waar ze zich verder kan ontwikkelen en waar ze opnieuw energie krijgt door haar werk.

En ze krijgt die kans : een andere werkgever ziet haar helemaal zitten. Ze mag er starten in een seniorfunctie, precies omdat haar ervaring en expertise zo gewaardeerd worden. De opdrachten spreken haar enorm aan en ze zou terechtkomen in een team van gelijkgezinden. Eigenlijk alles waar ze vandaag naar verlangt.

Maar... ze moet haar anciënniteit opgeven. Ze wordt opnieuw "de nieuwe". En hoewel het loonpakket nog altijd mooi is, voelt het alsof ze iets kwijt raakt. Ik begrijp haar twijfel.

Wij mensen houden van zekerheid. Of toch van datgene waarvan wij denken dat het zekerheid is. We houden vast aan het vertrouwde, zelfs wanneer dat vertrouwde ons al lang niet meer gelukkig maakt. Want wat we kennen, voelt veilig, ook al worden we er stilaan ongelukkig van.

Dit is iets wat ik de voorbije jaren heb geleerd: soms weet je pas of je de juiste beslissing hebt genomen nadat je ze genomen hebt. Niet ervoor. Erna. Dat is misschien frustrerend, maar het is ook ontzettend bevrijdend.

We blijven vaak wachten op dat ene teken. Dat gevoel van honderd procent zekerheid. Dat moment waarop alle puzzelstukjes vanzelf in elkaar vallen. Maar dat moment komt meestal niet. Als ik daarop had gewacht, had mijn leven er vandaag helemaal anders uitgezien.

Eind 2014 nam ik de moeilijkste beslissing uit mijn leven. Ik besloot een punt achter mijn relatie met de vader van mijn kinderen te zetten.

Dat was geen impulsieve beslissing. Integendeel, ik heb daar lang mee geworsteld. Er waren twee jonge kinderen die ik ontzettend graag zag. Bovendien wist ik dat mijn beslissing ook hun leven volledig zou veranderen. Niet langer één thuis, maar twee huizen. De ene week bij mama, de andere week bij papa. Twee slaapkamers. Andere gewoontes. Twee levens die naast elkaar zouden bestaan.

Daarbovenop liet ik ook een comfortabel leven achter. We waren een gezin van tweeverdieners. We woonden in een mooi huis in een landelijke omgeving. Ik had een fantastische schoonfamilie, fijne vrienden en financieel hoefde ik me weinig zorgen te maken.

Waar koos ik dan voor?

Voor een leven als single mama. Eén inkomen. Een appartementje met twee slaapkamers. Wetende dat sommige vrienden mijn keuze niet zouden begrijpen en zelfs zouden afhaken. Als je dat allemaal zo zwart op wit leest, lijkt het bijna de domste beslissing die je kunt nemen. En toch ... Vandaag kan ik zonder twijfelen zeggen dat het de beste beslissing uit mijn leven is geweest. Niet omdat het gemakkelijk was. Integendeel, het was loodzwaar. Maar omdat het uiteindelijk voor iedereen de juiste keuze bleek.

Mijn kinderen zijn er ongelooflijk door gegroeid. Hun wereld werd niet kleiner, maar net groter. Ze kregen er na een tijd een fantastische pluspapa bij, twee geweldige plusbroers, aan de kant van hun papa een lieve plusmama en een schattig halfbroertje. Hun familie werd groter, rijker en warmer. Ze leerden zich aanpassen, werden zelfstandig en ontwikkelden een veerkracht waar ik alleen maar bewondering voor kan hebben. Vandaag hebben ze zelfs familie tot in Engeland en kijken ze met een heel brede blik naar het leven.

Ook ik vond opnieuw de liefde. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de man die vandaag mijn echtgenoot is. Als ik toen uit angst voor het onbekende was gebleven waar ik zat, had ik dat allemaal nooit gekend.

En ook professioneel heb ik al meer dan eens moeilijke keuzes moeten maken. Op het moment zelf vond ik ze doodeng. Ik stelde mezelf duizend vragen. Wat als het mislukt? Wat als ik spijt krijg? Wat als ik mijn zekerheid opgeef voor iets dat uiteindelijk tegenvalt? Achteraf gezien waren net die beslissingen de grootste kantelmomenten in mijn carrière. Dat zie ik trouwens voortdurend bij de mensen die ik coach.

Ze twijfelen om die sprong te wagen. Om van job te veranderen. Om zelfstandige te worden. Om een opleiding te volgen. Om een relatie te beëindigen. Om een nieuwe liefde toe te laten. Om naar het buitenland te verhuizen. Om eindelijk eens voor zichzelf te kiezen. Telkens opnieuw hoor ik dezelfde vraag: "Wat als het niet lukt?" Ik vraag dan meestal: "Wat als het wel lukt?"

Want eerlijk ... hoe zal je het ooit weten als je het niet probeert?

Kijk maar naar onze oudste dochter Noor. Zij wilde absoluut een semester in Barcelona studeren. Ik heb nog geprobeerd haar op andere gedachten te brengen: "Waarom niet eerst je diploma halen? En daarna een jaar naar het buitenland trekken, zoals ik vroeger gedaan heb? Werken, reizen, ontdekken ..."

Maar Noor had haar keuze gemaakt. En dus vertrok ze.

De eerste weken waren allesbehalve gemakkelijk. Ze miste ons ontzettend. Alleen wonen in combinatie met haar ADHD zorgden voor behoorlijk wat stress. Er waren momenten waarop ze zich afvroeg of ze wel de juiste beslissing had genomen. Maar weet je wat? Vandaag weet ze tenminste hoe het is. Ze weet dat ze het aankan. Ze weet waar haar grenzen liggen. Ze weet wat haar gelukkig maakt en wat niet. Ze heeft zichzelf tijdens die periode beter leren kennen dan ooit tevoren. Kennis die ze nooit had gekregen als ze thuis was gebleven uit angst dat het misschien zou tegenvallen. Of als ze naar haar mama had geluisterd. 😉

Soms is dat de grootste winst van een moeilijke beslissing: niet dat alles perfect loopt, maar dat je groeit, dat je sterker wordt, dat je ontdekt wie je bent wanneer het leven even niet volgens plan verloopt.

Zelfs als nadien blijkt dat iets toch niet was wat je ervan verwacht had ... dan nog heb je eruit geleerd. Dan heb je ervaring opgedaan. Dan weet je tenminste dat je het geprobeerd hebt.

Want eerlijk?

Ik heb nog nooit iemand horen zeggen: "Ik heb spijt dat ik gegroeid ben." 😊

Ik hoor daarentegen heel vaak: "Had ik het maar vroeger gedaan."

Zeven tips die jou kunnen helpen wanneer je voor een moeilijke keuze staat:

1. Besef dat blijven ook een keuze is.
Veel mensen doen alsof alleen veranderen risico inhoudt. Maar ook blijven heeft een prijs. Vraag jezelf af wat het je kost om niet te veranderen.

2. Wacht niet op honderd procent zekerheid.
Die bestaat zelden. Als je wacht tot alle twijfel verdwenen is, blijf je waarschijnlijk voor altijd wachten.

3. Maak geen beslissing vanuit angst.
Vraag jezelf af of je kiest vanuit vertrouwen of vanuit de schrik om iets te verliezen. Dat zijn twee totaal verschillende vertrekpunten.

4. Kijk naar wie je wil worden.
Niet alleen naar wat je vandaag hebt. Past deze keuze bij de persoon die je over vijf jaar wil zijn?

5. Aanvaard dat elke keuze iets kost.
Elke beslissing betekent dat je ook iets achterlaat. Dat maakt de beslissing niet fout. Dat maakt ze menselijk.

6. Vertrouw op jezelf, niet op de omstandigheden.
Mensen zoeken vaak zekerheid in een werkgever, een relatie of een financiële situatie. Maar de enige echte zekerheid zit in jezelf. Jij hebt jezelf al door moeilijke periodes geloodst. Waarom zou dat nu anders zijn?

7. Gun jezelf de kans om verrast te worden.
De mooiste dingen in mijn leven had ik nooit kunnen voorspellen. Niet mijn gezin zoals het vandaag is. Niet mijn relatie. Niet mijn carrière. Niet de mensen die op mijn pad kwamen. Ze kwamen er allemaal nadat ik een beslissing had genomen waarvan ik op voorhand onmogelijk kon weten waar ze me zou brengen.

Dus ... als jij vandaag voor een moeilijke keuze staat, probeer dan niet krampachtig te zoeken naar de garantie dat het de juiste beslissing is. Die garantie bestaat niet. Jammer!

Maar misschien mag je erop vertrouwen dat jij, welke keuze je ook maakt, ermee zal leren omgaan. Dat je onderweg zal bijsturen als dat nodig is. Dat je zal groeien.

Want soms is een beslissing niet juist omdat je ze perfect hebt voorbereid.

Soms is ze juist omdat je de moed hebt gehad om ze te nemen.