Er zijn van die momenten waarop ik mezelf echt een beetje zielig vond. Niet omdat er iets dramatisch gebeurde. Integendeel, meestal gebeurde er net helemaal niks. Er stuurde iemand een berichtje: "Kunnen we straks even bellen?". En hopla ... daar gingen de radartjes in mijn brein!
Read More"Moet ge hiervoor huilen?" En andere zinnen die ons leerden onszelf weg te stoppen
Ik was een jaar of tien, misschien elf.
Ik huilde om iets, ik weet zelf niet meer precies wat, en ik kreeg te horen: "Moet ge hiervoor huilen? Allé, droog maar gauw die traantjes." Niet gemeen bedoeld. Gewoon een zinnetje dat gewoon werd uitgesproken, een zinnetje dat vele ouders vroeger zeiden.
Read MoreWat kost jou meer energie: een moeilijk gesprek of wekenlang piekeren?
Deze week trapte iemand op mijn tenen.
Niet letterlijk gelukkig, anders kon ik met dit warme weer geen open schoentjes dragen en dat zou zonde zijn, niet? 😉 Maar figuurlijk voelde ik me wel geraakt. Ik voelde me op mijn tenen getrapt, een beetje beledigd zelfs. Niet genoeg om er een groot drama van te maken, maar wel genoeg om te merken dat er iets bleef hangen.
Read MoreDe fout die zoveel mensen maken bij moeilijke familieleden
Eén van de meest frustrerende situaties in het leven is niet dat mensen je kwetsen maar dat je blijft hopen dat die personen ooit zullen beseffen dat ze je gekwetst hebben.
Read MoreWaarom grenzen stellen tegenover je eigen familie soms zoveel moeilijker is dan tegenover een ander
Er zijn mensen die zonder probleem hun grenzen kunnen stellen op het werk. Mensen die perfect kunnen zeggen dat hun agenda vol zit, dat iets niet lukt of dat ze rust nodig hebben. Mensen die geleerd hebben dat altijd beschikbaar zijn geen bewijs is van liefde of betrokkenheid … tot hun moeder belt. Of hun vader iets nodig heeft. Of er in de familie opnieuw iets opgelost moet worden.
Dan verandert er iets.
Read MoreJe bent nooit te oud om nieuwe vrienden te maken
Van sommige zaken denk je op een bepaald moment dat ze verleden tijd zijn. Nieuwe hobby’s. Nieuwe dromen. Nieuwe vriendschappen. Alsof je op een bepaalde leeftijd plots een bordje rond je nek krijgt “Volzet, geen nieuwe mensen meer welkom”.
Maar eerlijk? Wat een onzin.
Read MoreHoe je zelfvertrouwen kweekt (zonder dat je plots iemand anders hoeft te worden)
Afgelopen week kreeg ik een mail van een journaliste met de vraag hoe je het zelfvertrouwen krijgt als dat van Ruben Van Gucht. Je weet wel, dat soort zelfvertrouwen waarbij je rustig een topchef tegenspreekt en ondertussen niet lijkt te twijfelen aan jezelf. (Check Celebrity Masterchef op Play).
Read MoreIk heb het nog nooit gedaan … dus ik dacht: laat ik het gewoon doen (en kijk waar ik nu sta)
Ik ben met iets bezig. Eigenlijk al lange tijd.
Zo’n idee dat ooit klein begon, ergens op de achtergrond bleef hangen en dat ik stilletjes aan groter liet worden. Maar … op een bepaald moment werd het niet gewoon “groter”, het werd ook zwaarder. Complexer. En eerlijk? Mijn ADHD-brein kon het overzicht niet meer vatten.
Read MoreJe bent niet kil … je hebt gewoon nooit geleerd wat empathie is
Soms zit er iemand tegenover mij die zegt: “Ik wil er wel zijn voor anderen, echt waar … maar ik voel het niet.”
Elke keer opnieuw voel ik dat dat geen onverschilligheid is, geen kilte en zeker geen gebrek aan goede intenties. Eerder een soort verwarring die diep vanbinnen zit, gecombineerd met onzekerheid en vaak ook een klein beetje schaamte omdat die persoon ergens het gevoel heeft dat er iets ontbreekt wat voor anderen vanzelfsprekend lijkt.
Waarom we woorden inslikken die we eigenlijk zouden moeten uitspreken
We zwijgen omdat we niemand willen kwetsen.
Omdat we een conflict willen vermijden.
Of omdat we gewoon niet goed weten hoe we het moeten zeggen.
Maar ondertussen blijft het probleem bestaan.
En vaak … wordt het daardoor alleen maar groter.
Complimenten. Waarom maken we het onszelf zo moeilijk?
Complimenten: some love them, some hate them.
Als jong meisje vond ik het enorm moeilijk om complimenten te ontvangen. Als ik daar nu op terugkijk, verbaast het me niets. Mijn zelfbeeld was beneden alle peil en ik kon simpelweg niet geloven dat anderen iets positiefs over me dachten.
Read MoreUnpopular opinion: je saboteert je relatie niet door ruzie … maar door wat je zegt als het ongemakkelijk wordt
Er is iets wat we massaal genormaliseerd hebben: uitspraken die zo normaal klinken dat niemand er nog van opkijkt.
“Je bent te gevoelig.”
“Zeur niet zo.”
“Zo ben ik nu eenmaal.”
“Je denkt veel te veel na.”
Van loslaten met tranen naar vertrouwen met trots … zonder mezelf te verliezen
Ze is vertrokken, mijn oudste. Mijn dochter die ooit als peuter met volle overtuiging zei: "Mama, ik ga nooit bij je weg. Ik blijf altijd bij jou wonen."
Spoiler: ze is wel weggegaan.
Read MoreWat niemand je vertelt over ergernis (en waarom het altijd over jou gaat)
De laatste tijd lees ik online zóveel negatieve commentaren en reacties. Het lijkt alsof iedereen zijn ongezouten mening de wereld in wil sturen, zonder ook maar een seconde stil te staan bij de gevoelens van de mensen over wie ze schrijven.
Read MoreAls je dit jaar echt iets wil volhouden, lees dan dit
Een nieuw jaar, een nieuw begin.
Of het nu 1 januari is of 1 september (het nieuwe schooljaar in Vlaanderen), op een maandag na een iets te gezellig weekend of op de dag na je verjaardag … er is altijd wel een “vers moment” dat roept: dit keer ga ik het anders aanpakken.
Hoe resetten we toch even die mindset?
Had je me als tiener verteld dat ik ooit vrijwillig elke dag zou sporten, ik had erom gelachen en misschien nog net niet met mijn ogen gerold.
Sporten? Pfft. Dat was iets voor mensen die te veel energie hadden of een mysterieuze liefde voor zweet. En kijk nu: ik, elke dag in beweging. Niet omdat het moet, maar omdat ik voel dat mijn lichaam het nodig heeft. (Oké, soms vraagt het eerder om chocolade en Netflix, maar dat blijft tussen ons.😊)
Als volwassen mensen zich gedragen als … nou ja, niet zo volwassen
Of: hoe je omgaat met emotioneel onvolwassen mensen zonder zelf te ontploffen, op te branden of mee de kleuterklas in te kruipen.
Je kent ze wel.
Ze bevinden zich overal.
Ze dragen volwassen kleren, hebben soms zelfs een indrukwekkend CV, drie kinderen of een yogamat … maar zodra het een béétje spannend wordt in de emotionele sfeer, floepen ze het eruit, slaan ze tilt of beginnen ze met modder te gooien (figuurlijk dan, allez meestal toch 😉).
Help, er zit een innerlijk kind vast in een volwassen lijf
Ik moet even iets kwijt.
Wekelijks kom ik wel in aanraking met emotioneel onvolwassen gedoe. Echt, het is overal.
Ofwel zijn het klanten die last hebben van mensen in hun omgeving die emotioneel nog in de kleuterklas zitten (maar ondertussen wel een carrière, partner én hypotheek hebben). Ofwel kom ik zelf in aanraking met mensen die zo onvolwassen reageren dat ik mij stilletjes afvraag: “Ben jij echt 65 jaar? Of ben jij gewoon een heel grote achtjarige met rimpels?”
Read MoreGeen verantwoording meer. Mijn grens begint hier.
Er was een tijd waarin ik me bleef verantwoorden, mijn woorden nuanceerde, me bleef verduidelijken, woorden en zinnen herformuleerde, checkte of het niet te hard overkwam, of te kort door de bocht, of misschien net een tikkeltje te veel als “mijn waarheid”, …
Read MoreVan 0 naar 100 in twee seconden (en wat je dan beter wel of net niet zegt)
Gisteren had ik nog een klein conflict met mijn oudste dochter. 19 jaar is ze. Slim, gevoelig, zelfstandig en druk bezig met studeren én een leuke studentenjob.
Ze vroeg me om mijn mening. Zo’n moeder-dochtermoment waarvan je denkt: “Ohhh, ze vraagt mij om raad, wat lief!”
Maar ik, op m’n volwassen berg van vertrouwen, zei:
“Goh, gij zijt oud en wijs genoeg om zelf te beslissen, lieve schat, wat jij aankan en wat niet.”